ასე დაახხლოებით მთელი ღამე ვიყავით...დილით კი მეტმა გადაწყვიტა ჩემთვის ჩაი მოეტანა,მე კი ვფიქრობდი.ეს ჩემთვის ყველაზე ბედნიერი დღეა-მეთქი და გადავიფიქრე დისნეიში მონაწილეობა.მაგრამ ეს ყველაზე ბედნიერი კი არა,ყველაზე საშინელი დღე გამოდგა ჩემს ცხოვრებაში.
ნეტავ მაშინ ცნობისმოყვარეობას არ შევეწუხებინე!:'( უცებ რაღაც ცუდი ვიგრძენი და ვიყნოსე და წამში გარეთ გავჩნდი.ნეტავ არ გავსულიყავი ...
ძირს უმწეოდ ფართხალებდა ჩემი სიყვარული.მე მისი დახმარება არ შემეძლო,ვტიროდი,ჩემთავს ვაბრალებდი ყველაფერს და მინდოდა მასთანე რტად მოვმკვდარიყავი.უცებ ხმაური გავიგე და უკან მივიხედე.ამის შემდეგ აღარაფერი მახსოვს,მხოლოდ ვიღაცის მომცინარი ხმა გავიგე ,,ახლა შენი დრო დადგა ცივსისხლიანო!''
მახსენდებოდა ყველა,ყველაფერი.მაგრამ ბოლოს მივხვდი რომ ვკვდებოდი.მეტს ხელი ჩავჭიდე და ერთად გავემგზავრეთ იქ,საიდანაც აღარ ბრუნდებოდნენ.დარწმუნებული ვიყავი,რომ იქაც ერთად ვიქნებოდით.
ჩემი სიცოცხლე მასთან ერთად წავიდა.
რატომ მომივიდა ეს მაინცდამაინც მე,როდესაც მილიონობით ადამიანს შეიძლებოდა მოსვლოდა ეს.გულს ვერ უბრძანებ.ჩემში ადამიანური გრძნობები ჯერ კიდევ იყო!
მოვა ის დროც როცა ავენთები))) მერე დავდნები... მერე კიდევ ავინთები))) მერე ისევ ... მერე ისევ... ბოლოს კი როოდესაც მართლა სანთელივით ჩავიწვები )) გამოჩნდება ალბათ ბოლო... გამოჩნდება შავი სიშავე ))) გამოჩნდება ალბათ ისიც... ის )) რაზეც არ საუბრობენ... მხოლოდ მაასსს.. ! თაავიიისთვისს მიააქვს ლაამაზიი ფეერეებიი )) მეე კიი აამ საამყააროოოში ლამააზ ფეერეებს დაავეეძეეეეეებ ))))))))) ....... !
|